پاتک آمریکا به چین و روسیه در ونزوئلا
پاتک آمریکا به چین و روسیه در ونزوئلا
با دستگیری نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، ایالات متحده توانست در یک حرکت برق‌آسا، چین و روسیه را در حیات خلوت خود کیش و مات کند. چرا که هر دو قدرت شرقی سال‌هاست در ونزوئلا و کشورهای همجوار آمریکا سرمایه‌گذاری‌های گسترده سیاسی، اقتصادی و نظامی انجام داده بودند؛ سرمایه‌گذاری‌هایی که اکنون در معرض فروپاشی و بی‌اثر شدن قرار گرفته است.
ونزوئلا برای چین و روسیه صرفاً یک کشور نبود، بلکه پایگاهی راهبردی برای به چالش کشیدن نفوذ آمریکا در نیم‌کره غربی محسوب می‌شد. با حذف مادورو، این معادله به‌هم ریخته و پیام روشنی به متحدان واشنگتن و همچنین دشمنان آن مخابره شده است: آمریکا هنوز قدرت تعیین‌کننده نظم جهانی است و در بزنگاه‌ها بدون تعارف وارد عمل می‌شود.
بی‌تردید، هدف بعدی این زنجیره، جمهوری اسلامی ایران و شخص علی خامنه‌ای است. سرنوشت اسد، مادورو و خامنه‌ای شباهت‌های آشکاری دارد؛ رهبرانی که با تکیه بر سرکوب داخلی و حمایت بلوک شرق، بقای خود را تضمین‌شده می‌پنداشتند، اما امروز یکی پس از دیگری در حال سقوط از صفحه شطرنج قدرت جهانی هستند. تاریخ نشان داده است که وقتی یک مهره سوخته می‌شود، نوبت مهره بعدی دیر یا زود فرا می‌رسد.
امروز که مردم ایران به خیابان‌ها آمده‌اند، کار آمریکا و اسرائیل بیش از هر زمان دیگری ساده‌تر شده است. آن‌ها می‌توانند با یک تیر، سه نشان بزنند:
نخست، شر و ماجراجویی جمهوری اسلامی را در منطقه و جهان کاهش دهند؛
دوم، ایران را از اردوگاه روسیه و چین جدا کرده و به مسیر منافع ملی خود بازگردانند؛
و سوم، زمینه را برای رهایی مردم ایران فراهم کنند تا ملت، پس از دهه‌ها، نفسی راحت بکشد و عاملان این تغییر را به‌عنوان نجات‌دهندگان خود به رسمیت بشناسد.
امروز فریاد مردم در خیابان‌ها روشن و بی‌ابهام است:
«شاهزاده رضا پهلوی، برگرد»
این فریاد نشان می‌دهد که ملت ایران پس از سال‌ها سردرگمی، رهبری ملی و فراگیر خود را یافته است. شاهزاده رضا پهلوی نیز با اراده‌ای پولادین، این مسئولیت تاریخی را پذیرفته و با تکیه بر حمایت مردمی، آن را به پیش خواهد برد. وجود چنین رهبری، تضمین می‌کند که پس از سقوط جمهوری اسلامی، خلأ قدرت به‌وجود نیاید، بی‌ثباتی منطقه‌ای شکل نگیرد و کشورهای همجوار نیز احساس تهدید نکنند.
ایران در آستانه فصلی تازه از تاریخ خود ایستاده است؛ فصلی که در آن، ملت نقش اصلی را بازی می‌کند و آینده را با اراده خویش می‌سازد.
پاینده ایران
زنده باد ملت ایران
ب. امیرخانی
3.1.2026