برای برقراری عدالت، دموکراسی و جدایی دین از سیاست،
پس از چهل‌وهفت سال، ایران را دچار چنان بیماری عمیق و ریشه‌داری کرده‌اند که به‌قول پیشینیان، «چهل درمانه» نیز راه علاج آن نیست. ویرانی ساختارها، نابودی سرمایه‌های انسانی، فروپاشی اعتماد اجتماعی و سقوط اخلاق سیاسی، کشور را به نقطه‌ای رسانده که عبور از این وضعیت، نیازمند تصمیم‌های بزرگ و اراده‌ای استوار است.
برای برقراری عدالت، دموکراسی و جدایی دین از سیاست،
پس از چهل‌وهفت سال، ایران را دچار چنان بیماری عمیق و ریشه‌داری کرده‌اند که به‌قول پیشینیان، «چهل درمانه» نیز راه علاج آن نیست. ویرانی ساختارها، نابودی سرمایه‌های انسانی، فروپاشی اعتماد اجتماعی و سقوط اخلاق سیاسی، کشور را به نقطه‌ای رسانده که عبور از این وضعیت، نیازمند تصمیم‌های بزرگ و اراده‌ای استوار است.
ایران پس از جمهوری اسلامی، بیش از هر زمان دیگر به یک دوره بازسازی ملی با قاطعیت نیاز دارد؛ دوره‌ای که بتواند کشور را دوباره بر ریل پیشرفت، قانون‌مداری و منافع ملی بازگرداند. تجربه تاریخی ما نشان می‌دهد که در مقاطع بحرانی، صرفِ شعار دموکراسی بدون زیرساخت، بدون فرهنگ سیاسی و با وجود احزاب بی‌ریشه، فرصت‌طلب و فالانژهای بی‌پرنسیب، نه‌تنها راه‌گشا نبوده، بلکه خود به عاملی برای هرج‌ومرج و عقب‌ماندگی تبدیل شده است.
از همین‌رو، ایران پس از جمهوری اسلامی نیازمند رضاشاهی دیگر است؛ نه به‌معنای بازگشت به گذشته، بلکه به‌معنای قاطعیت در دولت‌سازی، ملت‌سازی و قانون‌سازی. شخصیتی که بتواند با اقتدار، اما با نگاه ملی و آینده‌نگر، امنیت، نظم، عدالت و حاکمیت قانون را برقرار کند و بستر واقعی دموکراسی را بسازد، نه آنکه دموکراسی را قربانی بی‌نظمی و آشوب کند.
انتظار بسیاری از مردم ایران از شاهزاده رضا پهلوی نیز دقیقاً در همین چارچوب است؛ قاطعیت در تصمیم‌گیری، ایستادگی در برابر افراط‌گری، و شجاعت در عبور دادن کشور از دوران گذار. بی‌تردید، در این مسیر با موجی از تخریب، تهمت و برچسب‌هایی چون «ضد دموکراسی» مواجه خواهد شد، اما تاریخ بارها نشان داده است که نجات یک کشور ویران، پیش از هر چیز نیازمند اقتدار مسئولانه است.
پس از استقرار نظامی ملی، سکولار و مبتنی بر حاکمیت قانون، و پس از بازسازی نهادها، آموزش سیاسی جامعه و شکل‌گیری احزاب واقعی، آن‌گاه دموکراسی می‌تواند ریشه بدواند و نسل‌ها در سایه حکومتی مقتدر، قانون‌مدار و دموکرات زندگی شرافتمندانه و آزادانه‌ای داشته باشند.
جاوید شاهزاده
پاینده ایران
حمیدرضا ایران‌پور