كار بعضی از احزاب شده دزديدن خون جاويدنامان؟!
كار بعضی از احزاب شده دزديدن خون جاويدنامان؟!
پس از جاويدنام شدن زنده‌يادان مجتبی و ميثم ویسی، برخی از احزاب كُرد با كمال وقاحت و بدون كمترين سند و مدركی مدعی شدند كه اين دو برادر عضو تشکیلات آنان بوده‌اند. اين ادعا در حالی مطرح می‌شود كه اين دو جوان ماه‌ها تحت تعقيب نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی بودند. پرسش روشن و بی‌پاسخ اين است: اگر اين دو برادر واقعاً عضو شما بودند و اگر آن‌گونه كه ادعا می‌كنيد از نفوذ، سازماندهی و پايگاه مردمی برخوردار هستيد، چرا برای حفظ جان آنان هيچ اقدامی نكرديد؟ چرا زمانی كه در خطر بودند سكوت كرديد و امروز كه جان خود را از دست داده‌اند به فكر عضويت دادن آنان افتاده‌ايد؟
عجيب‌تر آنكه در بيانيه‌های منتشرشده حتی اطلاعات اوليه و درست درباره محل جان‌باختن اين دو جاويدنام وجود ندارد. اين نشان می‌دهد كه نويسندگان اين بيانيه‌ها نه از واقعيت ماجرا اطلاع كافی دارند و نه ارتباطی با خانواده و نزديكان اين عزيزان داشته‌اند. تنها كاری كه كرده‌اند تلاش برای بهره‌برداری سياسی از خون دو جوان جان‌باخته است.
مردم شريف يارسان به خوبی می‌دانند چه كسانی در روزهای سخت در كنار آنان بوده‌اند و چه كسانی فقط در زمان كشته شدن فرزندانشان ظاهر می‌شوند تا برای خود اعتبار سياسی دست‌وپا كنند. مصادره نام و خون جان‌باختگان نه افتخار است و نه مبارزه؛ بلكه نشانه ورشكستگی سياسی و اخلاقی است.
اگر اين احزاب ذره‌ای صداقت و شرافت سياسی دارند، به جای صدور بيانيه‌های بی‌پايه و تلاش برای دزديدن نام جاويدنامان، از خانواده‌های مجتبی و ميثم ویسی و از جامعه يارسان عذرخواهی كنند. هيچ حزب و جريانی حق ندارد بدون رضايت خانواده‌ها و بدون ارائه سند، فرزندان مردم را به نام خود مصادره كند.
با چنین ادعاهایی از سوی این‌گونه احزاب، عملاً دست جنایتکاران جمهوری اسلامی برای سرکوب و کشتار جوانان یارسان بازتر می‌شود و به روایت‌های امنیتی حکومت مشروعیت می‌بخشد. هنگامی که بدون ارائه هیچ سند و مدرکی، جان‌باختگان به گروه‌ها و جریان‌های سیاسی منتسب می‌شوند، این خطر به وجود می‌آید که جمهوری اسلامی نیز همان ادعاها را دستاویز قرار دهد و سرکوب، بازداشت یا حتی قتل جوانان یارسان را با اتهاماتی چون تجزیه‌طلبی، عضویت در گروه‌های مسلح یا اقدامات خرابکارانه توجیه کند. از همین رو، هرگونه ادعای بی‌اساس درباره هویت و وابستگی سیاسی جان‌باختگان، نه‌تنها بی‌احترامی به آنان و خانواده‌هایشان است، بلکه می‌تواند به تداوم سیاست‌های سرکوبگرانه حکومت علیه جامعه یارسان نیز یاری برساند.
اين احزاب بايد بدانند كه جامعه يارسان حافظه تاريخی نيرومندی دارد. مردم منطقه كرمانشاه و ايلام با شعار، تبليغات و بيانيه‌های ساختگی فريب نمی‌خورند. احترام و جايگاه اجتماعی با صداقت، مسئوليت‌پذيری و حضور واقعی در كنار مردم به دست می‌آيد، نه با مصادره خون كسانی كه ديگر فرصت دفاع از خود را ندارند.
خون جاويدنامان مجتبی و ميثم ویسی متعلق به مردم و خانواده‌های آنان است، نه ابزاری برای تبليغات و رقابت‌های سياسی.
روح مجتبي و ميثم و ساير جاويدنامان شاد و يادشان گرامي
بشير اميرخاني
30.5.2026