رسوایی سیم‌کارت‌های سفید؛ پایان اپوزیسیون‌نمایی ساختگی
اين ماجرا تنها يك رسوايي ساده نيست؛ يك زلزله سياسي ـ اجتماعي است كه نشان داد سال‌ها چگونه بخشي از مدعيان «رهبر»، «كارشناس» و «فعال سياسي» با سوءاستفاده از اعتماد مردم براي خود جايگاه ساخته بودند. حالا كه پرده كنار رفته، جامعه يواش‌يواش مي‌فهمد كه چرا بسياري از تحليل‌ها، مواضع و حتي دعواهاي ساختگي ميان اين افراد و رسانه‌هايشان بوي مهندسي و خط‌گيري مي‌داد.
اين ماجرا تنها يك رسوايي ساده نيست؛ يك زلزله سياسي ـ اجتماعي است كه نشان داد سال‌ها چگونه بخشي از مدعيان «رهبر»، «كارشناس» و «فعال سياسي» با سوءاستفاده از اعتماد مردم براي خود جايگاه ساخته بودند. حالا كه پرده كنار رفته، جامعه يواش‌يواش مي‌فهمد كه چرا بسياري از تحليل‌ها، مواضع و حتي دعواهاي ساختگي ميان اين افراد و رسانه‌هايشان بوي مهندسي و خط‌گيري مي‌داد.
سيم‌كارت‌هاي سفيد صرفاً يك ابزار بودند، اما حقيقت پشت پرده بسيار عميق‌تر از اين حرف‌هاست. مسئله، شبكه‌ي نفوذ است؛ شبكه‌اي كه سال‌ها در نقش «اپوزیسیون» ظاهر شد اما ماموريتش آلوده كردن فضا، سردرگم كردن مردم و از بين بردن اعتماد عمومي بود. اينها نه فقط يك‌بار بلكه بارها و بارها در بزنگاه‌ها به كمك رژيم شتافتند؛ گاهي با منحرف كردن روايت‌ها، گاهي با تخريب فعالان واقعي و گاهي با توليد دود و مه تا حقيقت ديده نشود.
اينكه امروز بعد از افشاي سند و مدرك، باز هم با پررويي تمام ژست حق‌به‌جانب مي‌گيرند، اتفاقاً خود بهترين نشانه‌ي ماهيت‌شان است. كسي كه وابسته نيست، وقتي سند مي‌آيد، يا سكوت مي‌كند، يا شفاف‌سازي مي‌كند، يا كنار مي‌كشد. اما كسي كه مأموريت دارد، اتفاقاً صدايش بلندتر مي‌شود، حمله مي‌كند، فرافكني مي‌كند و سعي مي‌كند همه‌چيز را «حاشيه» جلوه دهد.
اما اين رسوايي تنها مربوط به افراد نيست؛ آزمون بزرگي براي احزاب و گروه‌هاي اپوزیسیون نيز هست. آناني كه سال‌ها اين چهره‌ها را بالا بردند، براي آنها نشست گذاشتند، با آنها عكس يادگاري گرفتند و آنها را نماينده مردم ايران معرفي كردند، امروز در برابر يك سؤال ساده قرار دارند:
«آيا مسئوليت مي‌پذيريد يا باز هم سكوت مي‌كنيد؟»
سوابق نشان داده كه احتمالاً سكوت را انتخاب مي‌كنند. اما سكوت آنها نيز يك اعتراف است؛ اعتراف به اينكه يا فريب خورده‌اند، يا منافع‌شان گره خورده، يا خودشان نيز بخشي از همان شبكه‌اي هستند كه سال‌ها در بدنه اپوزیسیون لانه كرده است.
در نهايت، اين رسوايي يك فرصت است؛ فرصتي براي مردم كه فرق ميان اپوزیسیون واقعي و اپوزیسیون‌نماهاي حقوق‌بگير را بهتر بشناسند. هرچه اين پرده‌ها بيشتر فرو بيفتد، راه براي يك آلترناتيو واقعي، شفاف و مردمي بازتر مي‌شود.
ب اميرخاني
10.12.2025
